ความนิยมดนตรีของคลาสสิคร่วมสมัย

Classical musicpicc

ดนตรีคลาสสิกร่วมสมัยเป็นดนตรีคลาสสิกที่สัมพันธ์กับยุคปัจจุบัน ในตอนต้นของศตวรรษที่ 21 ในตอนต้นของศตวรรษที่ 20 นักแต่งเพลงคลาสสิคได้ทดลองใช้ระดับเสียงที่ไม่สอดคล้องกันมากขึ้น หลังจากผ่านช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 มันก็ได้ถูกพัฒนาขึ้นมาอย่างมาก จนกระทั่งนักประพันธ์เพลงบางคนนำสไตล์นีโอคลาสสิกมาใช้ ซึ่งเขาพยายามที่จะเอารูปแบบที่สมดุลกลับคืนมา หลังจากสงครามโลกครั้งที่ 2 จบลง นักแต่งเพลงสมัยใหม่พยายามที่หาเทคนิคในการแต่งเพลงรูปแบบใหม่

ในเวลาเดียวกัน นักประพันธ์เพลงบางคนก็เริ่มทำงานทดลองแปลกๆ  ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีก็ได้นำไปสู่การกำเนิดดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ หลังจากช่วงเวลานั้น นักแต่งเพลงคนอื่นๆ ก็เริ่มสำรวจศักยภาพของเพลงที่จะนำมาใช้ในการแสดงละคร นั่นทำให้ผลงานใหม่ของดนตรีคลาสสิกร่วมสมัยยังคงถูกสร้างขึ้นมาเรื่อยๆ ในแต่ละปี “Boston Conservatory at Berklee” ยังคงจัดแสดงมากกว่า 700 ครั้ง ในแต่ละปี แม้แต่ผลงานใหม่จากนักเรียนดนตรีคลาสสิกร่วมสมัยอย่างน้อยต้องเคยผ่านการแสดงมาแล้วไม่ต่ำกว่า 150 ครั้ง

อิทธิพลของดนตรีคลาสสิคร่วมสมัยแพร่ไปทั่วยุโรปและสหรัฐเมริกา นับตั้งแต่ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 นักดนตรีที่มีชื่อเสียงมาที่สุดในยุคนั้นคือ ปีแอร์ บูแลส กับ ลุยจิ โนโน ในส่วนของนักแต่งเพลงอเมริกันก็ไม่ได้น้อยหน้า มีศิลปินชื่อดังที่สร้างผลงานระดับโลกไว้เพียบ ไม่ว่าจะเป็น มิลตัน แบบบิท (Milton Babbitt), จอห์น เคจ (John Cage), อีเลียท คารเตอร์ (Elliott Carter), เฮนลีย์ คูเวล (Henry Cowell), ฟิลิป กลาส (Philip Glass), สตีฟ สตีฟ ไรซ์ (Steve Reich) และ จอร์จ รอชเบิร์ก (George Rochberg) นักแต่งเพลงบางคนก็ถือได้ว่าเป็นผู้ที่ริเริ่มการทดลองดนตรีรูปแบบใหม่ ซึ่งเริ่มตั้งคำถามกับความคิดพื้นฐานของดนตรี ในขณะที่คนอื่นพยายามทำซ้ำแบบเดิมๆ

ความนิยมในปัจจุบัน

บุคคลสำคัญที่เป็นตัวขับเคลื่อนวงการดนตรีในสมัยก่อนนี้ยังมีชีวิตอยู่ หรือไม่ก็เพิ่งจะเสียชีวิตเมื่อไม่นานมานี้ แม้ความเสื่อมโทรมในช่วงศตวรรษที่ 20 จะยังคงมีให้เห็นอยู่ในตอนท้ายของศตวรรษ ที่บรรดานักแต่งเพลงยังคงพัฒนาเทคนิคการเล่น และแต่งเพลงร่วมสมัยกันอยู่ตลอดเวลา ยกตัวอย่างเช่น ปีแอร์ บูแลส (Pierre Boulez), จอร์จ เบนจามิน (George Benjamin), เจคอป ดักค์แมน (Jacob Druckman), ไบรอัน เฟอร์เนโฮ (Brian Ferneyhough), โวล์ฟกัง รีห์ม (Wolfgang Rihm), ริชาร์ด เวอร์นิก (Richard Wernick), ริชาร์ด  วิลสัน(Richard Wilson) และ ราฟ เชฟลี (Ralph Shapey) นักแต่งเพลงสมัยใหม่ที่ยังคงทำงานอยู่จนถึงทุกวันนี้ ยกตัวอย่างเช่นชาวสก็อต เจมส์ แมคมิลาน (James MacMillan) นักแต่งเพลงชาวฟินแลนด์ (Erkki Salmenhaara), เฮนริก อ็อตโตเนอร์ (Henrik Otto Donner) และนักแต่งเพลงชาวอังกฤษ โจนาธาน ฮาร์วีย์ (Jonathan Harvey)